Opublikowano: 14 sierpnia 2025 r.
Sezon wydarzeń Google I/O dobiega końca, więc w tym poście podsumowujemy najważniejsze informacje o CSS i interfejsie internetowym, które zostały udostępnione podczas tegorocznych wydarzeń.
Niezwykle zaawansowane funkcje, o których deweloperzy kiedyś mogli tylko pomarzyć, są już dostępne w przeglądarkach i szybciej niż kiedykolwiek wcześniej osiągają zgodność z różnymi przeglądarkami. Jednak pomimo tego postępu niektóre z najczęstszych wzorców interfejsu są nadal zaskakująco trudne do prawidłowego wdrożenia. Często musisz polegać na platformach JavaScript, skomplikowanych sztuczkach CSS i górach niestandardowego kodu, aby tworzyć komponenty, które powinny być prostsze.
Zespół Chrome we współpracy z innymi dostawcami przeglądarek, organizacjami normalizacyjnymi, takimi jak CSSWG i WHATWG, oraz grupami społeczności, takimi jak Open UI, koncentruje się na tym, aby te podstawowe wzorce interfejsu były naprawdę proste do wdrożenia.
Dostosowywane menu wyboru
Element <select> jest niezbędny w formularzach, ale jego wewnętrzna struktura była dotychczas chroniona przez przeglądarkę, co uniemożliwiało spójne i kompleksowe stylizowanie CSS. Aby utworzyć lepszy element <select>, musisz zrozumieć jego elementy składowe – interfejs Popover API i interfejs CSS Anchor Positioning API.
Interfejs Popover API: teraz w Baseline
Niestandardowe menu wymaga pływającego pola opcji, które pojawia się nad wszystkimi innymi elementami interfejsu, jest łatwe do zamknięcia i prawidłowo zarządza fokusem. Popover API obsługuje wszystkie te funkcje, a od tego roku osiągnął status Baseline Newly available, co oznacza, że jest stabilny we wszystkich głównych przeglądarkach.
Do utworzenia wyskakującego okienka potrzebne są 2 elementy: element aktywujący (np. <button>) i sam element wyskakującego okienka. Połącz je, nadając elementowi popover atrybuty id i [popover], a następnie odwołaj się do tego atrybutu id w atrybucie [popovertarget] przycisku.
Interfejs Popover API zarządza całym cyklem życia elementu, zapewniając:
- Renderowanie warstwy górnej: nie musisz już walczyć z z-index.
- Opcjonalne funkcje łatwego zamykania: okno zamyka się, gdy użytkownik kliknie poza jego obszarem.
- Automatyczne zarządzanie zaznaczeniem: przeglądarka obsługuje nawigację za pomocą klawisza Tab do i z okienka wyskakującego.
- Dostępne powiązania: podstawowy model interakcji jest obsługiwany natywnie.
Ulepszony element <dialog>
Chociaż wyskakujące okienko jest bardzo przydatne, nie zawsze jest to właściwy wybór. Na przykład w przypadku interakcji blokujących stronę, które wymagają opinii użytkownika, bardziej odpowiedni jest modal <dialog>.
Dawniej w <dialog> brakowało niektórych udogodnień dostępnych w [popover], ale to się zmienia. Dzięki nowemu atrybutowi closedby="any" okna modalne obsługują teraz funkcję „light dismiss”, czyli zamykają się, gdy użytkownik kliknie poza nimi lub naciśnie klawisz Escape.
Dodatkowo wywołania poleceń ([command] i [commandfor]) umożliwiają deklaratywne, niewymagające JavaScriptu połączenie przycisku z działaniem, takim jak otwarcie okna dialogowego za pomocą command="show-modal".
<dialog> element + closedby=any + wywołania poleceń |
[popover] atrybut |
|
|---|---|---|
| Główne zastosowanie | Interakcja modalna (umowy użytkownika, samouczki itp.) | interfejs tymczasowy (menu, etykietki, karty, alerty), |
| Możliwość zamknięcia przez kliknięcie poza obszarem | Tak | Tak |
| Traps Focus | Tak | Nie |
| Strona wstawiania | Tak | Nie |
| Aktywacja deklaratywna | Tak | Tak |
| Implementacja | Element | Atrybut |
| Renderowanie w górnej warstwie | Tak | Tak |
| Pełna możliwość dostosowania stylu | Tak | Tak |
Pozycjonowanie kotwicy CSS
Gdy pojawi się wyskakujące okienko, musi ono być umieszczone względem elementu, który je otworzył. Ręczne obliczanie tego za pomocą JavaScriptu jest zawodne i może negatywnie wpłynąć na wydajność.
Od Chrome 125 możesz używać interfejsu CSS Anchor Positioning API. Ta nowa funkcja deklaratywnie wiąże jeden element z drugim, automatycznie zmieniając jego pozycję, gdy zbliża się do krawędzi ekranu. Ta funkcja jest częścią Interop 2025, inicjatywy obejmującej różne przeglądarki, której celem jest wprowadzenie najbardziej pożądanych funkcji. Oznacza to, że do końca 2025 r. powinna być dostępna we wszystkich głównych przeglądarkach.
Chociaż możesz wyraźnie połączyć elementy za pomocą właściwości anchor-name i position-anchor, aktualizacja specyfikacji i Chrome 133 tworzy domyślną relację zakotwiczenia między elementem <popover> a wywołującym go elementem <button>. To znacznie upraszcza kod i oznacza, że możesz teraz pozycjonować wyskakujące okienko za pomocą jednego wiersza kodu CSS, np.: position-area: bottom span-left.
Narzędzie do pozycjonowania zakotwiczonego na stronie chrome.dev pokazuje, jak używać właściwości position-area, aby uzyskać odpowiednie umiejscowienie:
Pójdź o krok dalej i pozwól przeglądarce zmienić pozycję kotwic, aby nie znikały z ekranu, definiując kreacje zastępcze za pomocą position-try-fallbacks. Ten przykładowy projekt demonstruje wyskakujące okienko, które wykorzystuje tę właściwość do wbudowanej logiki zmiany pozycji:
<select> z możliwością dostosowania
Dzięki tym elementom składowym w poprzednich wersjach w Chrome 134 pojawiły się wreszcie style natywne dla elementów <select>. Obejmuje to nową właściwość appearance, nowe pseudoelementy i element <selectedcontent>.
Aby odblokować dostosowywanie, zastosuj appearance: base-select; do elementu <select> i jego nowego pseudoelementu ::picker(select), który jest kierowany na listę rozwijaną opcji. Udostępnia to nowe części wewnętrzne do stylizacji, w tym:
<selectedcontent>: reprezentuje treść wybranej opcji wyświetlanej na przycisku.::picker-icon: ikona strzałki w dół.<option>:checkedi::checkmark: do stylizowania wybranej opcji i jej znacznika wyboru.
Umożliwia to wyświetlanie szczegółowych treści w opcjach i precyzyjną kontrolę nad wyświetlaniem. Możesz na przykład wyświetlić ikonę i podtytuł na liście opcji, ale ukryć je w stanie zamkniętym, używając display: none w selectedcontent.
Co najlepsze, ten interfejs API można stopniowo ulepszać. W przeglądarkach, które nie obsługują tych funkcji, użytkownicy nadal będą mogli korzystać z funkcjonalnego, natywnego wyboru internetowego. Uzyskasz niestandardowy wygląd, zachowując wbudowane ułatwienia dostępu, nawigację za pomocą klawiatury i integrację formularzy z elementem wyboru natywnym dla internetu.
Karuzele
Karuzele są wszędzie w internecie, nie tylko w sekcjach głównych. Obejmuje to treści przewijane w poziomie w ciasnych układach, takich jak interfejs sklepu z aplikacjami. Jednak tworzenie karuzel w internecie nadal jest trudne, ponieważ trzeba wziąć pod uwagę wiele kwestii, takich jak zarządzanie stanem, zacinanie się przewijania, interaktywność i ułatwienia dostępu. Jeśli jednak się nad tym zastanowić, karuzele to w zasadzie wymyślne obszary przewijania z dodatkowymi elementami interfejsu.
Wprowadzenie do przewijania
Aby utworzyć karuzelę, zacznij od listy elementów, które przepełniają kontener. Aby ukryć poziomy pasek przewijania, zachowując możliwość przewijania treści, użyj scrollbar-width: none. Aby przewijanie było płynne, zastosuj scroll-snap-type i scroll-snap-align, dzięki czemu elementy będą się dopasowywać do miejsca podczas przewijania.
Poprzedni i następny za pomocą ::scroll-button
Nowy pseudoelement ::scroll-button(), który pojawił się w Chrome 135, informuje przeglądarkę, że ma wygenerować stanowe, dostępne przyciski „Dalej” i „Wstecz”. Przeglądarka automatycznie obsługuje prawidłowe role ARIA, kolejność kart, a nawet wyłącza przyciski, gdy dotrzesz do początku lub końca – wszystko to bez dodatkowego kodu JavaScript.
Aby zainicjować przyciski przewijania, nadaj im treść i etykietę ułatwień dostępu, na przykład:
.carousel {
&::scroll-button(left) {
content: "⬅" / "Scroll Previous";
}
&::scroll-button(right) {
content: "⮕" / "Scroll Next";
}
}
Nadaj tym przyciskom styl i ustaw je względem karuzeli nadrzędnej za pomocą pozycjonowania zakotwiczonego CSS, które jest zalecanym podejściem.
Nawigacja bezpośrednia z użyciem ::scroll-marker
W przypadku wskaźników kropkowych lub miniatur pseudoelementy ::scroll-marker i ::scroll-marker-group wiążą znaczniki nawigacyjne bezpośrednio z elementami w kontenerze przewijania. Przeglądarka traktuje grupę jako tablist i obsługuje nawigację za pomocą klawiatury.
Podobnie jak w przypadku przycisków przewijania, znaczniki przewijania można włączyć, akceptując właściwość content i podając etykietę ułatwień dostępu. W przykładzie poniżej atrybut danych służy do ustawiania etykiety znacznika przewijania. Dodatkowo umieść znaczniki przewijania w ::scroll-marker-group za pomocą właściwości scroll-marker-group. Na koniec nadaj styl aktywnemu znacznikowi, używając nowej pseudoklasy :target-current. Oto przykład, jak może to wyglądać w przypadku podstawowej karuzeli:
.carousel {
scroll-marker-group: after;
> li::scroll-marker {
content: ''/ attr(data-name);
}
> li::scroll-marker:target-current {
background: blue;
}
}
Zapytania dotyczące stanu przewijania
Nowe funkcje CSS związane z przewijaniem umożliwiają tworzenie bardziej dynamicznych i interaktywnych karuzel. Zapytanie o stan przewijania to nowe zapytanie o media, które jest stosowane na podstawie stanu paska przewijania. Istnieją 3 różne typy zapytań o stan przewijania, do których można uzyskać dostęp za pomocą scroll-state() w instrukcji @container. Są to:
scroll-state(snapped): dopasowanie, gdy element jest w pozycji „przyciągnięty”. W przypadku karuzeli jest to moment, gdy element znajduje się na środku karuzeli.scroll-state(stuck): stylizuje element, np. nagłówek, gdy jego element nadrzędny staje się przyklejony.scroll-state(scrollable): dodaj wskaźniki wizualne, takie jak efekt zanikania, aby pokazać, że jest więcej treści do przewinięcia.
Wszystko w jednym miejscu
Połączenie nowych elementów podstawowych karuzeli CSS, zapytań o stan przewijania i pozycjonowania zakotwiczonego ułatwia tworzenie niestandardowych i interaktywnych karuzel. Możesz pójść o krok dalej i dodać animacje sterowane przewijaniem, aby połączyć animacje bezpośrednio z pozycją przewijania i tworzyć efekty takie jak skalowanie i zanikanie elementów podczas przewijania. Te animacje działają poza wątkiem głównym, co zapewnia płynne działanie.
Ta interaktywna karuzela łączy zapytania scroll-state(), ::scroll-button, ::scroll-marker, pozycjonowanie zakotwiczone CSS i :target-current.
Możesz też użyć nowej właściwości interactivity, aby pomóc użytkownikom skupić się na aktywnych treściach. interactivity: inert umożliwia użytkownikowi stosowanie bezczynności za pomocą CSS, dzięki czemu elementy karuzeli poza ekranem nie są możliwe do zaznaczenia i są usuwane z drzewa ułatwień dostępu.
Dowiedz się więcej o karuzelach w usłudze porównywania cen.
Interaktywne karty informacyjne
Karty informacyjne – rozbudowane wyskakujące okienka, które pojawiają się po najechaniu kursorem na nazwę użytkownika lub link – są niezwykle przydatne, ale ich prawidłowe utworzenie jest bardzo trudne. Prawidłowe skonfigurowanie opóźnień, obsługi zdarzeń i obsługi na wiele urządzeń może zająć dedykowanemu zespołowi miesiące. Pracujemy jednak nad nowym rozwiązaniem deklaratywnym, które powinno raz na zawsze rozwiązać ten problem.
Wyskakujące okienka wywoływane przez zainteresowania w [interestfor]
The core magic behind declarative hovercards is the[interestfor] attribute. Ta nadchodząca funkcja wykorzystuje możliwości wyskakujących okienek, ale uruchamia je na podstawie „zainteresowania” użytkownika. Na przykład zainteresowanie użytkownika na urządzeniu wskazującym może być wyrażone przez najechanie kursorem, nawigację za pomocą klawisza Tab na klawiaturze lub długie naciśnięcie albo dotknięcie ekranu dotykowego. Interakcja mobilna nie została jeszcze rozwiązana.
Aby przekształcić wyskakujące okienko oparte na kliknięciu w okienko oparte na zainteresowaniach, utwórz element wywołujący, który może być elementem <button> lub <a>, i nadaj mu atrybut [interestfor] równy atrybutowi id elementu [popover]. W kodzie HTML wygląda to tak:
<button interestfor="profile-callout">
...
</button>
<div id="profile-callout" popover>
...
</div>
Przeglądarka obsługuje całą złożoną logikę zdarzeń, w tym:
- Zdarzenia wejścia i wyjścia: najechanie kursorem na urządzeniach z precyzyjnym wskaźnikiem, nawigacja za pomocą klawisza Tab na klawiaturze, naciśnięcie i przytrzymanie lub dotknięcie na urządzeniach z mniej precyzyjnym wskaźnikiem.
- Opóźnienia zdarzeń: kontroluj opóźnienia wejścia i wyjścia za pomocą jednej właściwości CSS.
Ta funkcja obsługuje inne funkcje wyskakujących okienek, takie jak obsługa warstwy górnej, w której wyskakujące okienko jest renderowane na nowej warstwie nad resztą drzewa DOM. Wiązania komponentów semantycznych i podstawowy model drzewa ułatwień dostępu są obsługiwane natywnie.
Wywołujący zainteresowanie stylizacją
Wywołania zainteresowań obejmują kilka nowych funkcji. Jedną z nich jest możliwość kontrolowania opóźnień wejścia i wyjścia za pomocą właściwości CSS: interest-target-delay. Drugą jest możliwość stylizowania elementu wywołującego na podstawie tego, czy jest on interesujący, za pomocą pseudoklasy :has-interest.
[interesttarget] {
interest-target-delay: 0s 1s;
&:has-interest {
background: yellow;
}
}
popover="hint" i wielofunkcyjny interfejs
Kluczowym elementem układanki w przypadku wywoływaczy zainteresowania jest nowy typ wyskakującego okienka: popover="hint". Główną różnicą w porównaniu z innymi wyskakującymi okienkami jest to, że wyskakujące okienko ze wskazówką nie zamyka innych wyskakujących okienek po otwarciu. Jest to idealne rozwiązanie w przypadku etykietek lub kart podglądu, które powinny pojawiać się bez zamykania już otwartego menu lub okna czatu.
Browser Support
popover=auto | popover=manual | popover=hint | |
|---|---|---|---|
Lekkie odrzucenie (kliknięcie poza obszarem lub naciśnięcie klawisza esc) | Tak | Nie | Tak |
Po otwarciu zamyka inne elementy popover=auto | Tak | Nie | Nie |
Po otwarciu zamyka inne elementy popover=hint | Tak | Nie | Tak |
Po otwarciu zamyka inne elementy popover=manual | Nie | Nie | Nie |
Można otwierać i zamykać wyskakujące okienko za pomocą JS (showPopover() lub hidePopover()) | Tak | Tak | Tak |
| Domyślne zarządzanie fokusem dla następnego tabulatora | Tak | Tak | Tak |
Można ukryć lub przełączyć za pomocą popovertargetaction | Tak | Tak | Tak |
Można otworzyć w ramach elementu nadrzędnego popover, aby element nadrzędny pozostał otwarty | Tak | Tak | Tak |
Dzięki temu możesz deklaratywnie tworzyć zaawansowane, wielofunkcyjne interfejsy użytkownika. Pojedynczy przycisk może teraz mieć automatyczne wyskakujące okienko, które używa popovertarget do głównego działania po kliknięciu (np. otwarcia panelu powiadomień) oraz wyskakujące okienko ze wskazówką, które wyświetla przydatną etykietkę po najechaniu kursorem.
Przyszłość jest deklaratywna
Opisane tu funkcje stanowią fundamentalną zmianę w kierunku bardziej zaawansowanej i deklaratywnej platformy internetowej. Pozwalając przeglądarce na wykonywanie złożonych, powtarzalnych zadań związanych z zarządzaniem stanem i ułatwieniami dostępu, możemy usunąć ogromne ilości kodu JavaScript, poprawić wydajność i skupić się na tym, co robimy najlepiej: tworzeniu innowacyjnych i atrakcyjnych rozwiązań dla użytkowników. To prawdziwy złoty wiek interfejsów internetowych, a to dopiero początek. Śledź nasze postępy w tworzeniu bardziej zaawansowanej i łatwiejszej w obsłudze sieci.
Dodatkowe materiały: